Θανάσης : Από ελληνική μουσική, που εκδόθηκε, μου άρεσε ο δίσκος του Σωκράτη Μάλαμα. Ακόμα, αυτές τις μέρες εχει πέσει στα χέρια μου -Μάρθα να είσαι καλά- μιά παλιότερη ηχογράφηση του Άρη Ρέτσου πάνω στην Αντιγόνη και έχω πάθει πλάκα.Από ακυκλοφόρητα, μου άρεσε πολύ η δουλειά των Boomstate από τη Σαλονίκη. Όταν κυκλοφορήσει θα με θυμηθείτε.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση το δύσκολο έργο να ανοίξουν την βραδιά, ανέλαβαν οι δικοί μας Boomstate από την Θεσσαλονίκη (μπορεί η άποψη ότι από την Θεσσαλονίκη έρχεται η καλύτερη μουσική να κοντεύει να συναγωνιστεί το πολυφορεμένο κλισέ περί "ερωτικής πόλης", κανείς όμως δεν μπορεί να με πείσει περί του αντιθέτου!), μπροστά σε ένα κοινό που (κλασικά!) τους υποδέχθηκε με μια ψυχρή συγκαταβατικότητα.
Οι Boomstate, με τον πλούσιο και ευρηματικό τους ήχο, διανθίζοντας τα κομμάτια τους με βιολιά και ευρηματικές πληκτριές (απ' τον Χάρη Έλεκτρον, ο οποίος αποτελεί και ένα είδος σκηνικής ατραξιόν της μπάντας!) και έναν τραγουδιστή που πολύ θα ήθελε να είναι ο Frank Black, στάθηκαν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπώς. Και αλήθεια δεν ξέρω και πολλά ελληνικά group που θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στους Tuxedo χωρίς να φανεί η "γύμνια" τους και η μίζερη μονοτονία του υπέρκορου πια σχήματος "μπάσο-κιθάρα-drums"... Καλή εμφάνιση και καλή επιλογή...
27-05-2004 @ www.mic.gr
Εξαιρετικά δύσκολο να οριστούν ηχητικά οι Boomstate. Ηλεκτρονική μουσική σε συνδυασμό με blues και easy pop στοιχεία, μινιμαλιστικές φόρμες και μελωδικές προεκτάσεις με φωνητικά που άλλοτε συνδέονται με τους ενισχυτές, άλλοτε πάλι βγαίνουν από τα καπνογόνα blues και τα αλκοολικά acid jazz πλήκτρα, ιδίως στα“Noa’s Ark” και “Poor Man” . Στο “Siberian Fly” βγάζουν τον rock εαυτό τους χωρίς ωστόσο να απαγκιστρώνονται από τις ηλεκτρονικές τους βάσεις. Οι Joy Division και οι Kraftwerk στήνουν κυκλικούς χορούς μέσα σε γκράφιτι ήχων που επαναλαμβάνεται, προκαλεί και αφήνει τα χνάρια του ως κύρια ταυτότητα μίας μπάντας για την οποία όλα δείχνουν πως θα μιλάμε στο μέλλον. Επιρροές από την εναλλακτική βρετανική σκηνή, μέχρι και τους πρώιμους electro πειραματισμούς συναντιούνται για να εκραγούν υπό τις εμπνεύσεις των Boomstate
Μάρω Αγγελοπούλου - (7) Διανομή: Ανεξάρτητη παραγωγή
Παραγωγή: Ανεξάρτητη Παραγωγή
Χρονιά: 2003
Χαίρομαι όταν βλέπω σχήματα σαν τους Boomstate που, ενώ έχουνε αυτή την avant-gardίστικη διάθεση και τρέλλα, δεν αναλώνονται απλά στο να παράγουνε θορύβους και βλακείες. Η παράνοια και η ομορφιά των Tuxedomoon ήτανε διάχυτη σε πολλά κομμάτια, αλλά όταν τα βιολιά ησυχάζανε και αναλαμβάνανε οι κιθάρες να οδηγήσουνε, οι Boomstate χτίζανε θαυμάσια αυτά τα μπαράζ θορύβου που καθαρίζουν το μυαλό μας. Ο Χάρης στη γωνία είχε μαζέψει γύρω από τα σύνθια του διάφορα κρουστοειδή και έδινε τις απαραίτητες πινελιές για να χρωματίζει τον ήχο τους. Τα βιολιά είχανε τον πρώτο λόγο, τυλίγανε μαγικά την φωνή και ο τραγουδιστής ξέρει να παίζει μαζί τους τέλεια - μονοεπίπεδες ερμηνείες στα φωνητικά ήτανε εντελώς απούσες.
Οι εντάσεις ανεβοκατεβαίνανε, όπως και οι διαθέσεις άλλωστε, τίποτα όμως δεν ήτανε περιττό. Οι Boomstate δεν πλατειάζουν στη μουσική τους και αυτό το εντελώς μοναδικό στυλ τους είναι που τους κάνει να διαφέρουν από όλους τους άλλους. Άντε να βγάλουν και κανένα δίσκο. Ακούει κανείς;
Γιώργος Γoργογέτας