" ... and Israeli papers report that the army is training for Lebanon's 3rd war next summer. Pretty, huh? In the words of the great Doc Jazz, "Wake up, wake up, wake up!"

"... Yn ‘e tuskenlizzende tiid rjochtet er him op syn debút cd dy’t op dit stuit opnaam wurdt.
Doc Jazz stiet garant foar in breed skala oan muzyksoarten, mar de teksten ha faak wol in politike lading. Want Doc Jazz set him tige yn foar de Palestynske saak."

" ... maakt merendeels muziek over Palestina, waarmee hij een politieke boodschap door wil geven op een originele manier. Met zijn mooie stem en zijn aanstekelijke muziek zullen we van Tariq Shadid ongetwijfeld nog veel horen!"

Mijn stille week begint op zondag in de Vituskerk met luisteren naar de Matteüs Passion. Terwijl de muziek mij meevoert, kijk ik naar een enorme crucifix en dwalen mijn gedachten naar die lange stoet van mensen die lijden. Lijden onder het geweld van anderen, lijden aan zichzelf.

Mensen en groepen worden opgeofferd aan hoge idealen; is een mensenleven nog wel in tel? Welke strijd lever je als mens voor vrede? Blijf je trouw aan jezelf, aan de mensen om je heen, aan de wereld - of zijn het verraad en de ontkenning een simpelere weg om te gaan?

In het lijdensverhaal van Jezus Christus zijn het doodlopende wegen. Aan het einde van Bachs meesterwerk klinkt een tekst die me diep raakt: louter jezelf van harte. Daar begint de verandering. Een leven in liefdevolle overgave, een mens, hoe klein ook, brengt een verandering teweeg. En die overtuiging leeft voort: het lijden heeft niet het laatste woord als het mensen in beweging zet om te veranderen. Om solidair te zijn met de onderdrukten en zwakken, om met een zuiver hart recht en gerechtigheid te blijven zoeken voor iedereen.

Zowel Bach in de 18e eeuw als Doc Jazz, een Palestijnse arts die songs maakt in de 20e eeuw, brengen in hun muziek die overtuiging tot uitdrukking. In de stilte vibreren die tonen in en om mij heen. Noten van lijden en bevrijden. Noten van liefde en vrede, die ver mijn verstand te boven gaan, voeren de grond- en boventoon.

Purify thyself, my heart, I wish myself to bury Jesus,
For He shall henceforth in me, Forever and ever, His sweet rest.
World, begone, let Jesus in! Purify thyself… St Matthew Passion, J.S. Bach, nr. 65 Aria Nikolaus Harnoncourt, 2001

Make a change

War
Takes its toll
Everyday
Wasting thousands of lives

Fear
Drains the soul
Of its fire
Making emptiness thrive

Love
Brings together what was torn apart
Bringing peace and joy into the heart
Making everything right
Love
Is the reason why we make the change
All that's shuffled can be rearranged
And brought from the darkness to the light

We're gonna have to make a change
And chase the darkness from the land
It’s time for us to rearrange
And take our fates in our own hands
All the poisoned minds can be washed clear
We've got to let them see the light
It's time to cure their morbid fear
So we can end this dreadful night
With love, love, love
We can win this troubled fight

Pain
Is the hurt
Of a child
When it cries for its mother

Hate
Makes a man
Lose his faith
And turn on his brother

Yes, he’s a Doctor (his full time day job is surgeon). No, it’s not jazz. Not really. The music on Creative Resistance is dominated by club beats, with some middle-eastern interludes. But none of that matters, really. For Doc Jazz, a Palestinian residing in the Netherlands, the music is about message. Creative Resistance is Doc Jazz’s contribution to what he calls the ‘musical intifadah,’ an effort to bring the plight of Palestinians in exile and occupation to the attention of a broader audience. As he puts it, “If it makes you think, then I’ve achieved my goal.” In that sense, I think it’s safe to say “mission accomplished.” And if it makes you dance – which is just as likely – well, so much the better. Although he contributes vocals, piano, bass, guitar and drums to the album, my favorite tracks are the ones that feature traditional instruments including the Ud (an Arabic lute), shibbabeh (a Palestinian flute). Notable among the former would be “Mawaweel Falasteen,” an Arabic chant, and among the latter, “Free.” A personal favorite, both musically and in terms of message, is “The American Way.” Music is an avocation for the Doc, and there’s an undeniable amateurism reflected in some of the tracks, but that only contributes to the sense that this is a form of 21st century topical folk song. In fact, if the effect was too smooth, it might unnecessarily detract from the message which he’s sending in song, and it’s a message that merits attention.

" Doc Jazz is an excellent songwriter and jazz musician. A Palestinian living in the Netherlands, he writes songs in English and in Dutch, many focusing on the Palestinian cause."

Doc Jazz ni adalah seorg Palestinian yg tinggal di Netherlands. Lagu2nya adalah bertemakan politik & membawa seruan kpd pembebasan Palestine tercinta.

Lagu2nya ada yg berbahasa English; ada dlm bahasa Dutch; & ada dlm bahasa Arab. Musicnya mungkin sesuai utk didgr oleh penggemar music modern supaya tersampai satu mesej yg sering diketepikan masyarakat dunia: Isu Palestine!!

Musicnya bergenre Jazz. At least berbeza sket dari lagu2 English yg biasa kita dgr (i.e. Rap).. Mungkin akan ada setengah org yg kurang gemar akan genrenya, tp positively pd saya it's another way to sing out tema2 realiti rather than asyik ber-shouting hip hop jer..

Antara lagu2 recommended:
- Bring Down the Wall
- Castles in the Sky
- Doctor Tell the World
- Justice Leads the Way

The Musical Intifadah: Music Against Oppression is an independent website by the Palestinian musician Tariq Shadid, also known as Doc Jazz. His music touches on many styles of music and is free to download.

" ... blijkt namelijk ook te beschikken over grote muzikale talenten die hij volop inzet voor de Palestijnse zaak. Het resultaat is dat Doc Jazz al tientallen nummers alleen in zijn thuisstudio heeft gemaakt, die voornamelijk gaan over dat onderwerp. Zijn muziek levert veel fans op: o.a. de zanger Guus Meeuwis (voor de cultuurbarbaren: link) koos Doc's liedje "Doe Maar Multicultureel" tot winnende song.

" ... Zich opsluiten in een professionele studio, vergezeld door een aantal topartiesten en daar een eigen album opnemen. Die droom is werkelijkheid geworden. Na een aantal maanden geworsteld te hebben met de muzieknoten komt hij de studio uit met in zijn rechterhand een versgebrande CD, wat zijn lang verwachtte album "Front Door Key" wordt.

Zelf ben ik een jazz-liefhebber en sinds kort ook fan van Doc Jazz. Muziek is een van de beste manieren om een boodschap op een vredige manier te uiten, Doc Jazz maakt goed gebruik van die methode. Zijn Engelse teksten zal niet iedereen begrijpen, maar wees niet getreurd, de muziek moet geen probleem zijn!"

‘Get Up Stand Up - Music For Change’ is an excellent edition of Global Bits, and offers an overview about protest music throughout history and in all parts of the world. This special was produced in cooperation with Save the Children, in support of the United Nations Decade for Education for Sustainable Development.

The issue lists Doc Jazz among many significant songwriters in the world! Here’s a quote:

‘Labeling the Musical Intifadah movement Music for Human Rights, Palestinian artist and general surgeon Doc Jazz’s website states that it opposes all types of racism, including anti-semitism, zionism, and other ideologies that uphold beliefs in either the superiority or inferiority of other races. With his songs, Doc Jazz aims to prevent a viewpoint that differs from the usual perspective that people living in Europe, the United States and many other parts of the world, are presented with through their regular news sources. “Palestinians who paid for its [Israel’s] creation with the total annihilation of their sovereignty are still alive today. Most of them live in refugee camps in the countries surrounding their homeland.

2007
Forrest produceert de politiek getinte cd Front Door Key (juni) van Doc Jazz (de in Friesland wonende musicerende chirurg Tariq Shadid). Op dit debuutalbum maakt Doc Jazz zich sterk voor de Palestijnse situatie in het Midden-Oosten. De plaat bevat gastbijdragen van gitarist Ward Veenstra, zangeres Michelle David (Big, Black & Beautiful), bassist Keith Keyes (Daniël Lohues), percussionist Eddie Conard en saxofonist Susanne Alt.

"What we need is some positive effect." These words from the first song on Doc Jazz's album make it perfectly clear that as far as he is concerned, the struggle for Palestine is far from over.

The album 'Front Door Key', his first professionally produced album, is dedicated to the Palestinian right of return. But that's not all. The man behind this is not a musician by profession, but a medical doctor, in fact a surgeon. Being in the proud possession of an original copy of this unique album, we decided to write a review about this astonishing and heart-touching musical pamphlet for the Palestinian cause.

First of all, the music of Front Door Key has a sound that is very pleasant to the ears, with musical craftsmanship of a high level. This is obviously due to the professional production by Forrest Thomas, and the other American session musicians he included in the recordings. What struck us most, were the amazing sounds of the saxophone player, Susanne Alt.   

The track 'Running Out of Time', after the positive and funky opening with 'Positive Effect', sets the standard for the album's irresistible and catchy sound. Also, the 'Wall Must Fall' with its strong political message and its laid back beat, illustrates how this album was put together to high musical standards. We were happy to see that Doc Jazz also included a song for Jenin, 'Home', a melancholic but nevertheless hope-giving tune that touches on the Palestinian people's most sensitive issue, their home.
In 'Intifadah', our favorite song, he introduces one of the most authentic Palestinian instruments, the shibbabeh, in a powerful and funky rap song that sums up almost the entire Palestinian cause.
Doc Jazz's lyrics are at times brilliant, but they don't limit themselves to political issues. Maybe he is trying to tell the world that Palestinians are not only about politics, but are human beings whose emotions and aspirations are no different than those of any other people because he included some sensitive love songs too, namely 'My Love' and 'For Life'. There is a lot to say about every song, but this review would become too long, if we said something about every one of the twelve amazing songs on the album.

We believe that doctor Tariq, Doc Jazz, has given the world a precious gift by making this CD. This gift is not only the gift of great music that will uplift your spirits even in these hard times, but also a gift to the world by having made music that is accessible to all age groups and cultures, in a language that most people in the world can understand, so that everyone can hear the message.

This is why we believe that anyone who loves music, and who loves Palestine, or who wants to learn more about the cause, should try to obtain a copy of this CD. With all the credit due to other artists who dedicated their music to Palestine in the English language, what Doc Jazz has made stands unique and unchallenged as the best Palestinian pop music in the world. Doc you rock, any self respecting DJ anywhere in the world should include your songs in their program. Palestine loves you back!

Dalia Hatem & Khaled Mansour, Amman, Jordan

"Les nombre de genres musicaux explosât à cette époque et le jazz s'engageât dans une voie qui le fit ressembler de plus en plus à la musique classique, à l'exception de son rythme qui reste toujours ternaire. Ce ne sont plus des chansons accompagnées par de la musique, mais des thèmes musicaux aux variations innombrables. Certains chanteurs comme GEORGES BRASSENS, GEORGES MOUSTAKI ou DOC JAZZ continuèrent cependant à accompagner leurs textes par de la musique jazz, alors que les radios diffusaient une majorité de funk, de rock et de la musique disco."

door Hans Kuitert
SNEEK, zaterdag

Waar Tariq Shadid (38) ook komt zijn boodschap is altijd onomwonden helder. “Ik ga altijd terug naar de basis, mijn land is mij afgenomen, mijn volk is verdreven. Daar moeten we over praten. De rest is bijzaak. Ik ben daar iedere seconde van mijn leven boos over.�

Shadid heeft alle recht van spreken. Hij is de zoon van een Palestijnse student, die later een academische carrière maakte in Nederland, niet omdat hij dat verkoos, maar omdat zijn vader niet mocht terugkeren naar zijn woonplaats Tulkarem op de westelijke Jordaanoever. Israël had in juni 1967 het laatste restje van Palestina bezet en Palestijnen die toen, zoals Shadid sr. in het buitenland verbleven, mochten niet terugkeren. En dus ook niet hun latere kinderen, zoals Tariq en zijn twee zusters.

Onrecht kan op vele manieren worden bestreden. Shadid, van beroep chirurg maar daarnaast singer-songwriter, is in Nederland een bijzondere pleitbezorger voor de Palestijnse zaak. Hij zet vooral zijn muzikale en vocale talenten in.
Afgelopen zaterdag presenteerde hij de vruchten van die muzikale inspanningen met een CD, ‘Front Door Key’, waarvan het eerste exemplaar werd aangeboden aan jazz-liefhebber en oud-VVD-leider Hans Dijkstal. De titel is een verwijzing naar de sleutels die veel Palestijnse families nog hebben van de inmiddels veelal verdwenen huizen waaruit zij in 1948 en 1967 door het Israëlische leger werden verdreven.

In zijn teksten weerklinkt altijd het protest en daarmee is hij de eerste Palestijn die dit muziekgenre inzet. Verpakt in swingende jazzy popmuziek is dit het verhaal van de Palestijnse strijd tegen onderdrukking en verdrijving, maar de teksten verhalen ook van een volk dat hoop heeft en verlangens. De vaak bijtende woorden, nagenoeg altijd besloten met regels van hoop, zijn bij Shadid verpakt in lekker klinkende jazz-achtige muziek. Shadid staat op de bres voor het lot van de Palestijnen maar niet met rauwe barricade-liederen. Hij hoopt dat met de lekker klinkende muziek ook de teksten beklijven.

“Palestijnen worden gedemoniseerd�, zegt Shadid. “Ik wil dat de Palestijnen worden gehumaniseerd, want het gaat om gelijkwaardigheid. Het is me al overkomen dat een interviewer me een wolf in schaapskleren noemde. Hoe positief je je ook opstelt, er dreigt altijd die negatieve connotatie. In het debat moet je daarop niet reageren door Israël te demoniseren. Dat werkt niet. Het gaat er juist om de gelijkwaardigheid van de Palestijnen af te dwingen.�

Wapperen met een spandoek mag van hem best, maar Shadid ziet meer in een helder, goed onderbouwd verhaal. Dus schrijft hij ook regelmatig opiniestukken, maar de hoeksteen van zijn activiteiten blijft de muziek. “Ik wil laten zien dat de Palestijn geen demon is. Ik wil geen medelijden. Ik wil voor vol worden aangezien. Ik ben een Palestijn, gelijkwaardig aan wie dan ook, een Israëli, een Nederlander, een Amerikaan. We hebben geen macht of geld, we hebben alleen ons menselijke bewustzijn en ons collectieve bewustzijn. Dat wil ik uitstralen, ook met mijn muziek.“
“Maar door het debat alleen komen we er niet. Het is toch helder: er is een misdaad gepleegd en er wordt steeds een leugen over verteld. Dat spiraaltje moet worden doorbroken. Zelfs Wouter Bos heb ik bij een bijeenkomst stil gekregen met een vraag over de Naqba. Hij wist niet dat dat de verdrijving van 800.000 Palestijnen was in 1948.�

In 2000 begon Shadid zijn songs op het internet te zetten onder de artiestennaam Doc Jazz, zijn bijnaam in de medische wereld. Hij noemde het ‘The Musical Intifada’. De website is vooral in de Verenigde Staten, maar ook onder de Palestijnse ballingen wereldwijd een begrip. Veel van die muziek is gratis te downloaden, maar niet de nu geproduceerde CD. Die is overigens wel op de website te beluisteren.